TARİFSİZ DERECEDE ACI VE HÜZÜNLÜ

07 Ekim 2026 Çarşamba 07:15

Bu hafta Türkiye'de gösterime giren, 76. Berlin Film Festivali’nden Gümüş Ayı çıkarmış Kraliçe Zor Durumda’nın açılış sahnesi: Amanda (Juliette Binoche), ileri derece demans hastası annesi Leslie'nin (Anna Calder-Marshall) yanında olmak için Londra'ya dönüyor ve kapıyı açıp yukarı kata çıkıyor. Annesi ile ikinci kocası Martin’in (Tom Courtenay) cinsel ilişkisine şahit oluyor. Normal mi? Belki… Anne ne yaptığının, neler olduğunun farkında değil.

Amanda şok geçiriyor; öfkeyle Martin'i tecavüzle suçlayıp polise baş vuruyor ve sinemada nadiren ele alınan temayla film başlıyor…

Demanslı bir kadınla seks yapmak istismara eşdeğer mi? Karısının cinsel aktiviteden fayda göreceği umuduyla onun talebini yerine getiren kocası böyle düşünmüyor.

Dedektif hikayesine dönüşen film bir kez tetiklendiğinde durdurulması imkansız görünen devlet sisteminin titiz detaycılığına evriliyor ve polis sorguları, soruşturmalar, travmatik jinekolojik muayene, sosyal hizmet uzmanları ve neler neler…

Ve bir sürü yanıtsız soru: Kişi artık duygularını ve arzularını açıkça ifade edemediğinde, onun adına kim karar verebilir? Demans hastası anne Leslie’nin rıza gösterdiği şeyi tam olarak kavrayabilecek bilişsel kapasiteye sahip olup olmadığı nasıl anlaşılacak? Rıza göstermek ile bunu bilinçli şekilde yapabilme kapasitesine sahip olmak arasındaki ayrım nedir?

Leslie aslında kendisini ilgilendiren her kararda vücuduyla var ama, sesi başkalarının yorumlarıyla filtrelenir durumda.

Amanda ile üvey babası Martin’in çatışması ise tam olarak Leslie’nin iradesini kesin ortaya koyamamasından kaynaklanıyor. Kişinin özerkliğinin elinden alındığı an, ister hastalık, ister aile yakını, isterse bir kurum tarafından olsun. Çok sorunlu bir durum. Bunun ne zaman ve hangi kriterlere göre olacağına kim karar verebiliyor?

Son derece dramatik tonuna rağmen, film trajikomik anlarla da iç içe geçerek anlatıya daha bir gerçekçilik katıyor.

Hammer'ın yönetmenliği dokunaklı ve hassas; aşkı, cinselliği ve tutkuyu yargılamadan gözlemlerken izleyiciyi de kendi kendini sorgulamaya davet ediyor.

Film, görsel olarak soğuk renkler ve duygusal mesafeyi vurgulayan çekimlerle akıyor. Londra donuk, neredeyse karakterlerin içsel durumlarının bir aynası gibi.

Bu bağlamda, aile draması o kadar gerçekçi şekilde gelişiyor ki, izleyici kurgu öykü izlediğini unutuyor. Gözlerimizin önünde sadece Londra'daki 5 Verona Caddesi'ndeki ev değil, sanki kendi evimiz.

Öykü, birbiri ardına gelen son derece zor ve belirsiz durumlardan oluşuyor; her biri geri dönüşü olmayan trajik nokta, her biri söylenen şeylerin unutulamayacağı korkunç olay.

Yaşanan her şey, her çile, her dayanılmaz sınav, sadece bir noktaya kadar yönetilebilen genel durumun fotoğrafı.